Jedną z najnowszych pozycji wydawniczych na polskim rynku obejmującym wydarzenia hekatomby podczas II wojny światowej jest autobiografia Irene Gut Opdyke “Radowałam od zagłady” opracowana przez Jennifer Armstrong.

Irene Gut Opdyke urodziła się w 1922 r. Łatwo więc policzyć ile miała lat kiedy wybuchła II wojna światowa. Jednak mimo młodego wieku musiała szybko dorosnąć i stawić czoło nieszczęsnemu losowi. Jej wojenna historia jest równie burzliwa co Solomon’a Perel’a. Irene Gut Opdyke początkowo znalazła się w strefie wpływów nazistów, następnie ukrywała się na ternie ZSRR, a potem znów wśród hitlerowskich okupantów. Nie była jednak tylko biernym świadkiem krwawych wydarzeń. Wykorzystując swoje niemiecko brzmiące nazwisko postanowiła ratować Żydów.

Książka jest wartością samą w sobie. Jednak warto zastanowić się po jej przeczytaniu jak należy pisać o Holocauście po Holocauście. Jennifer Armstrong przyznaje w posłowiu, że niektóre fragmenty pozwoliła sobie uzupełnić z wyobraźni i rozbudować pewne sceny. Jest to zrozumiały zabieg. Ważny jest jednak fakt,  że wspomnienia Irene Gut Opdyke zostały zweryfikowane i potwierdzone w Yad Vashem.

Niekiedy jednak książka jest zbyt filmowa. Czytając niektóre fragmenty mamy przed oczami wyobraźni sceny z kiepskich filmów o II wojnie światowej. Dialogi są iście teatralne przez co brzmią sztucznie. Niestety takie zabiegi bardziej szkodzą książce niż jej pomagają. Czytelnicy zaznajomieni z tą tematyką na pewno nie odbiorą tego jako atutu. Jednak największy problem jest gdy po te wspomnienia sięgną Ci, którzy dopiero poznają te krwawe dzieje. Czy nie poddadzą w wątpliwość historii Irene Gut Opdyke?

A na ochłodę polecam wywiad z o. Dostatnim na ITVL:

Gdziekolwiek jesteś Panie Dyrektorze – Memento mori